mitsinee

“ไปทำงานที่ใหม่เป็นไงบ้างล่ะ ติ้น” ตวงพร พี่สาวคนโตเอ่ยถาม ขณะร่วมรับประทานอาหารเช้ากับน้องชาย ก่อนออกไปทำงาน

“ก็ดีครับพี่ตวง เพื่อนร่วมงานก็น่ารักดี…แต่…ก็มีบางคนที่ท่าทางจะทำงานด้วยยากสักหน่อย” ติณณ์ พูดพลางนึกถึงหน้าสาวผมซอยสั้น มาดมั่นประจำกอง บ.ก.

ตวงพร มองหน้าน้องชายพลางยิ้มน้อยๆ ก่อนพูดต่ออย่างเข้าใจโลก

“อย่างนี้แหละนะ ทุกที่ก็ต้องมีคนหลากหลาย คนมาใหม่ก็มักจะถูกเพ่งเล็งก่อนว่า จะแน่สักแค่ไหน แต่พี่ก็เชื่อว่า ไม่นานเมื่อเขาเห็นผลงานของติ้น เขาก็จะยอมรับความสามารถในที่สุด”

“ขอให้เป็นอย่างที่พี่ตวงว่าเถอะครับ เออ…แล้วนี่ลูกตาลยังไม่ตื่นอีกเหรอครับ” ติณณ์ถามถึงลูกสาววัย 8 ขวบ ผู้กำพร้าแม่ (more…)

นาฬิกาปลุกแบบตั้งโต๊ะรูปสุนัขพันธุ์ดัลเมเชี่ยน ส่งเสียงร้อง โฮ่งๆๆ บอกเวลาสี่ทุ่มตรง เรียกให้หญิงสาวผมซอยสั้น เงยหน้าขึ้นมาจากสมุดจดบันทึกประจำวัน หล่อนเอื้อมมือเรียวสวยข้างที่ไม่ได้ถือปากกา กดปุ่มนาฬิกาปลุกให้หยุดทำงาน

“สี่ทุ่มแล้วเร็วจัง ทำไมเวลามันผ่านไปเร็วอย่างนี้หนอ” หญิงสาวรำพึงกับตัวเองคนเดียว…ก็อยู่คนเดียวนี่นะ จะให้หล่อนรำพึงกับใครเล่า ครั้นจะรำพึงในใจก็เกรงว่า ไม่ได้พูดได้จาภาษาคนกับเขาบ้าง ปากหล่อนจะเฉา น้ำลายอาจจะเน่า เนาวนิตย์จึงชอบพูดคนเดียวจนติดเป็นนิสัย และหล่อนก็ไม่คิดว่าเป็นเรื่องแปลกอะไรนัก ‘ใครๆก็ต้องเคยพูดคนเดียวกันบ้างละน่า’ หล่อนคิด (more…)