นวัต
บทที่ 13
ของเหลวสีม่วงอมแดงเข้มค่อยๆม้วนตัวลงในแก้วไวน์ใส หลังถูกรินออกจากขวดแก้วทรงเพรียว บุรุษสูงวัยผู้สวมชุดสูทสีเทาเข้ม เอื้อมมือออกไปจับก้านแก้ว แล้วยกขึ้นมาแตะปลายจมูก สูดดมกลิ่นหอมของไวน์ฝรั่งเศสชั้นดี ก่อนจิบ
“อืมม์…รสชาติกลมกล่อม สมราคาจริงๆครับท่าน” พสุธาเอ่ยขึ้นหลังได้ลองลิ้มไวน์ที่เจ้าของบอกว่า ‘ขวดละสองแสน’
‘ท่าน’ ผู้กำลังนั่งเอนกายพิงเก้าอี้นวมนุ่มภายในห้องรับรองแขกพิเศษของสถานบันเทิงหรูย่านถนนรัชดาภิเษก ยิ้มอย่างพอใจในคำชม หลังพ่นควันสีขาวออกจากปากเป็นทางยาว ส่งกลิ่นยาสูบจากไปป์ไม้สีน้ำตาลเข้มอบอวลไปทั่วห้อง
“ขวดนี้ได้มาฟรี ช่วยงานพรรคพวกเขานิดหน่อย เขาเลยจัดให้” นายพลผู้ทรงอิทธิพลกล่าวคล้ายมีเจตนาบอกให้พสุธารู้โดยนัยถึงมูลค่าของของกำนัลที่คู่ควรกับเขา
แค่มองตาพสุธาก็อ่านออก นักธุรกิจใหญ่จึงไม่ปล่อยโอกาสในการประจบประแจงผ่านเลยไปง่ายๆ
“ถ้างานของเราสำเร็จอย่าว่าแต่ไวน์ขวดละสองแสนเลย มากกว่านี้ผมก็จัดให้ท่านได้”
พลโทยุทธนาหัวเราะหึๆในลำคอ สายตามองนายพสุธาอย่างมีเลศนัย (more…)
นวัต
บทที่ 12
ชายหนุ่มเจ้าของเรือนร่างสูงและผิวเข้ม ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ขณะก้าวขึ้นบันไดบริเวณมุขหน้าบ้าน ปรมะผิวปากเป็นท่วงทำนองเพลงรักยอดนิยม นิ้วมือก็หมุนพวงกุญแจรถเล่นอย่างอารมณ์ดี นานแล้วนะที่เขาไม่รู้สึกว่าหัวใจพองโตขึ้นแบบวันนี้ เพียงแค่รอยยิ้มจากปากสีชมพูอิ่มเอิบ แววตาอย่างคนช่างคิดที่เปล่งออกมาจากดวงตากลมโตใสแจ๋วคู่นั้น ก็ทำให้โลกของเขาดูสว่างกระจ่างตาขึ้นได้อย่างน่าประหลาด
ความรู้สึกพิเศษนี้ก่อตัวขึ้นเงียบๆในใจมาหลายวันแล้ว แต่ปรมะยังไม่แน่ใจเสียทีเดียวว่าเขาเพียงห่วงใยอาทรหล่อนด้วยรู้สึกผิด หรือว่า…เขาพึงใจหล่อนแล้วจริงๆ กระทั่งถึงวันนี้เอง ที่เขารู้แน่แก่ใจตนว่า สายฝนที่หล่นพรำลงรดหัวใจอันแห้งผากของเขาให้ชุ่มชื่นนั้น ถูกนำมาพร้อมกับหญิงสาวคนที่ชื่อว่า…จิดาภา
แม้จะมั่นใจในตัวเองมาเสมอว่า ความพร้อมพรั่งทั้งรูปสมบัติ คุณสมบัติ และทรัพย์สมบัติของเขานั้นเป็นแม่เหล็กชั้นดี อันจะดึงดูดสาวๆทั้งหลายให้ตกลงปลงใจกับเขาได้โดยไม่ลังเล แต่สำหรับจิดาภา ปรมะไม่คิดว่าสิ่งต่างๆที่เขามีนั้น จะสามารถโน้มน้าวใจหล่อนให้โอนเอียงมาหาเขาแต่โดยง่าย ด้วยประจักษ์แก่ใจว่า สองตาของหล่อนนั้นแลเห็นเพียงภารุฒน์ เท่านั้น (more…)
