mitsinee

เมื่อคืนนี้เอาเรื่องสั้นที่เคยเขียนไว้มาปัดฝุ่น ขัดเกลา แก้ไขใหม่ ตั้งใจว่าจะลองส่งไปที่สำนักพิมพ์หนึ่ง ที่เพิ่งประกาศรับเรื่องสั้นของหลายนักเขียนเพื่อไปรวมเล่ม ตอนแรกก็ไม่แน่ใจว่าเขาจะเอาแนวไหน เพราะเรื่องที่เขียนจะเป็นแนวเพื่อชีวิต สะท้อนสังคม แต่ก็ตัดสินใจลองส่งไปดู ปรากฎว่าเรื่องของฉันผ่านการพิจารณาเพื่อนำไปตีพิมพ์ ก็ดีใจเป็นธรรมดา แต่ที่ยินดีมากคือ มีกำลังใจที่ยังมีสำนักพิมพ์ที่พิจารณาเรื่องแนวนี้อยู่ เนื่องจากเดี๋ยวนี้กระแสเรื่องหวานๆ รักๆกุ๊กกิ๊กมาแรงมาก แรกๆฉันก็เลยไม่แน่ใจว่า เขาจะสนใจเรื่องของฉันหรือเปล่า ดีนะที่ลองดู ที่น่าปลื้มอีกอย่างคือ บ.ก.เขียนตอบกลับมาไม่นานหลังจากที่ส่งไป บอกว่าอ่านแล้วชอบมาก แล้วถามอีกว่ามีเรื่องสั้นเก็บไว้เยอะมั้ย ถ้ามีพอจะรวมเล่มให้คนเดียวเลย…แต่เสียใจค่ะ ฉันมีเรื่องแนวนี้เด็ดๆแค่เรื่องเดียว มีอีก 3 เรื่อง แต่รู้สึกว่ามันไม่เด็ดพอ และด้อยกว่าเรื่องที่ส่งไปมากในด้านเนื้อหา เรียกว่าไม่ค่อยเข้มเท่าไหร่

สำหรับฉัน การเขียนเรื่องสั้น เป็นการเขียนที่ต้องใช้พลังมากจริงๆ เนื่องจากมีความยาวของหน้ากระดาษเป็นข้อจำกัด ต้องใช้ลีลาวรรณศิลป์ เพื่อสร้างคุณค่าให้แก่เรื่อง ภาษาต้องคม เนื้อเรื่องต้องกระชับ และต้องมีความแปลกใหม่ ฉันว่ามันยากกว่าการเขียนนิยายตรงนี้ นิยายเรามีพื้นที่ในการบรรยาย ดำเนินเรื่องชวนให้ผู้อ่านติดตามอ่านต่อไปได้เรื่อยๆ แต่เรื่องสั้น ขึ้นต้นเรื่องมา 2-3 บรรทัดแรกก็ต้องจับใจและชวนแล้ว นี่เป็นความเห็นส่วนตัวของฉันนะ คนอื่นอาจเห็นแตกต่าง

มาเล่าเรื่องสั้นเรื่องนั้นสักนิด เรื่องนั้นเป็นเรื่องเกี่ยวกับผู้หญิงติดยาแล้วมาขายตัวในยุโรป เล่าความคิดความเป็นมาและจุดจบของเธอ และเนื่องจากจะได้ตีพิมพ์แล้ว ก็เลยไม่เอามาลงในบล็อกนะคะ ถ้าใครอยากอ่านบอกมาละกันจะอีแมวไปให้อ่าน เรื่องมันเครียดๆหน่อย เลยไม่อยากจะยัดเยียดให้อ่าน อย่างที่เคยทำ หุๆ กำหนดที่จะได้ตีพิมพ์วางตลาดก็ปลายปีโน่นค่ะ ประมาณเดือนธันวาคม ตามที่สำนักพิมพ์แจ้งมา รอกันเหงือกแห้งเลย แต่ก็เขียนเรื่องนี้ไว้เป็น2 ปีแล้วมั้ง เขียนเสร็จก่อนที่จะเขียนนิยายบุษบงฯจบอีก นานไหมล่ะ

และจากการที่บ.ก.ถามถึงจำนวนเรื่องสั้นที่มี ก็เลยเกิดกำลังใจและความมุ่งมั่นจะผลิดเรื่องสั้นเพื่อชีวิตออกมาอีก ทว่า…โปรเจคส์ของดิฉันมากมายเหลือเกินค่ะ มีนิยายเขียนค้างอยู่ 2 เรื่อง วรรณกรรมเด็กๆ 1 เรื่อง แล้วยังคิดจะเขียนรวมบทความสารคดี ที่กำลังอยากจะเขียนส่งเพื่อประกวดรางวัลกับเขา และวรรณกรรมเยาวชนที่แปลค้างเติ่งจะเสนอสำนักพิมพ์ เฮ้อ…ทำไมฉันช่างคิดทำอะไรมากมายเหลือเกิน (วะ) ภารกิจเลี้ยงลูก ดูแลสามี ทำงานในบ้าน ทำงานนอกบ้าน อ๊ากกก ถ้าฉันสามารถทำทุกอย่างได้อย่างตั้งใจ ฉันจะขอหน้าด้านมอบรางวัล ยอดมนุษย์หญิงแห่งปีให้ตัวเอง

นวัต

บทที่ 9

           “เพิ่งเคยเห็นตัวจริง ลูกชายคุณอรรถเป็นครั้งแรก ท่าทางสมาร์ท สมคำเล่าลือจริงๆ” นายพลสูงวัยหยอดคำชม

             “ขอบคุณครับ แต่ผมคงเทียบความเก่งกับคุณพ่อไม่ได้ เพราะท่านสร้างทุกอย่างมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง” ปรมะเอ่ยถึงบิดาผู้ล่วงลับ

             ชายหนุ่มหารู้ไม่ว่าคำพูดที่มีเจตนาเพียงยกย่องให้เกียรติกับคนตายนั้น กลับไปกระทบใจของอาเขยเข้าอย่างจัง จนกระทั่งพสุธามิอาจยั้งคำไว้ได้

             “ที่หลานโอ๊ตพูดมานั้นก็จริงอยู่ แต่บริษัทเราก้าวหน้าขึ้นมาขนาดนี้ อาก็มีส่วนช่วยอยู่มากเหมือนกัน” น้ำเสียงของพสุธาติดจะเย่อหยิ่งและติดจะถือดี ด้วยปักใจเชื่อมาตลอดว่า ถ้าขาดมือบริหารการเงินชั้นเยี่ยมอย่างเขา มีหรือที่อรรถพันธ์เรียลเอสเตทแอนด์ดีเวลลอปเม้นท์จะมั่นคงได้ถึงเพียงนี้ 

             ในสายตาของพสุธา นายอรรถเก่งเพียงคิดโครงการใหม่กับด้านบริหารการตลาดเท่านั้น แต่ปัจจัยหลักที่จะทำให้ธุรกิจอยู่ได้ คือเงินทุนต่างหาก ก็เพราะเขาไม่ใช่หรือ ที่วิ่งโร่คอยหาเงินทุน ติดต่อธนาคาร บริษัทเงินทุนต่างๆ ที่เขามีสายสัมพันธ์แนบแน่น ทั้งยังคิดโครงสร้างวางระบบเงินหมุนเวียนในบริษัท กระทั่งอรรถพันธ์ฯสามารถผ่อนชำระหนี้ธนาคารได้ไม่มีติดขัด ในยุคเศรษฐกิจฟองสบู่แตก บรรดาบริษัทอสังหาริมทรัพย์ต่างพากันล้มระเนระนาดไม่เป็นท่า แม้จะได้รับผลกระทบบ้าง แต่อรรถพันธ์ฯ ก็ยังยืนหยัดอยู่ได้ ก็เพราะใคร ไม่ใช่ นายพสุธาคนนี้หรอกหรือ

             ปรมะสบตาอาเขยนิ่ง นึกไม่ถึงว่า พสุธาเกิดนึกจะมาลำเลิกความดีของตัวกลางงานศพ ชายหนุ่มพอรู้มาล่วงหน้าแล้วว่า พสุธาไม่ค่อยพอใจอยู่มากกับจำนวนหุ้นในบริษัทฯที่นายอรรถเจียดให้ อีกทั้งยังไม่ไว้ใจปล่อยให้นายพสุธาขึ้นแท่นเป็นประธานบริษัท ด้วยรู้ดีว่าหลักการบริหารของพสุธานั้น เห็นเพียงตัวเลขในบัญชีเป็นใหญ่ โดยไม่สนใจองค์ประกอบอื่นๆ ซึ่งก็เป็นส่วนสำคัญในการนำพาธุรกิจให้ก้าวหน้า

             “ครับ ถ้าเราไม่มีคนเก่งๆอย่างคุณอา บริษัทฯเราก็คงแย่” ชายหนุ่มรู้ดีว่าเขาควรรักษากิริมารยาท จึงไม่อาจตอบโต้ใดๆออกไปได้อย่างใจนึก จึงได้แต่เอ่ยไปตามแกน คนเก่งกว่านายพสุธามีมากมาย ขอเพียงแค่ทุ่มเงินจ้างให้ถึงใจเท่านั้นละ 

             “ผมเองก็ยอมรับความสามารถของคุณพสุธานะ เป็นนักธุรกิจที่ฉลาดรู้จักหาช่องทางใหม่ๆในการลงทุน” พลโทยุทธนาเอ่ยชมพร้อมยิ้มให้นายพสุธาอย่างมีเลศนัย 

             “ขอบคุณครับท่านนายพล” ริมฝีปากนายพสุธาเหยียดยิ้มก่อนกล่าวต่อ “เอาไว้รอให้หลานโอ๊ต เคลียร์เรื่องยุ่งๆให้จบก่อน แล้วเราค่อยมาคุยเรื่องโครงการที่ค้างไว้กันนะครับท่าน” 

             “โครงการอะไรครับ” ปรมะถามขึ้นอย่างสนใจ

             “อืมม์…ก็ยังไม่เป็นรูปเป็นร่างดีหรอกนะ กำลังเจรจาเรื่องที่ดินกับทางฝั่งโน้นเขาอยู่” พลโทยุทธนาตอบ โดยยังเก็บกักความลับเรื่อง ‘โครงการ’ ที่เอ่ยถึงนั้นอยู่

             “ผมยินดีร่วมมือกับท่าน ถ้าหากว่าโครงการนั้นไม่ผิด กฎหมาย และศีลธรรม ” ชายหนุ่มมองหน้าผู้อาวุโสกว่าทั้งสองพร้อมเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ โดยย้ำหนักแน่นเป็นพิเศษในตอนท้ายประโยค

             “อ๋อ! แน่นอน ผมเป็นทหารจะทำผิดกฎหมายบ้านเมืองได้ยังไงกัน” นายพลโทยุทธนาตอบอย่างใจเย็น ทั้งๆที่ไม่ใคร่พอใจนักกับคำพูดของเด็กหนุ่มคราวลูก

             “ได้ยินอย่างนี้ผมก็เบาใจครับ เพราะเคยได้ข่าวมาบ้างว่าคนมีสีบางคนก็ใช้อำนาจบารมี ไปในทางที่ไม่ถูกต้อง แต่ผมเชื่อแน่ว่าท่านนายพลต้องไม่ใช่นายทหารนอกแถวแน่ๆ เพราะไม่เช่นนั้นอาพสุธาคงไม่ยอมนับถือ จริงมั้ยครับคุณอา” ประโยคสุดท้ายปรมะหันมาถามอาเขย ซึ่งยืนหน้าตึงกับคำพูดของหลานฝ่ายภรรยา

             ไม่รอให้นายพสุธาได้โต้ตอบอะไร ปรมะรีบเอ่ยขอตัวไปต้อนรับแขกคนอื่น ปล่อยให้นายพสุธาและนายพลยุทธนา ยืนกำหมัดแน่นข่มอารมณ์ที่เริ่มขุ่นมัว

             “หลานคุณปากคอไม่เบานะคุณพสุธา” นายพลยุทธนาเอ่ยน้ำเสียงเคร่งเครียด

             “เพราะอย่างนี้ไงครับท่าน ผมถึงบอกว่าถ้ามันยังอยู่ โครงการที่เราร่วมลงทุนกันคงมีอุปสรรค” นายพสุธาเค้นเสียงพูดลอดไรฟัน คำพูดนั้นคล้ายสื่อความนัยบางอย่างถึงนายพลทหารผู้ทรงอิทธิพล 

             นักธุรกิจสูงวัยทอดตามองตามร่างสูงของปรมะเดินจากไปด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม

            ~~~~~~~~~~~

             ภายในงานสวดอภิธรรมศพวันสุดท้ายของนายอรรถนั้น นอกจากแขกผู้ใหญ่มากหน้าหลายตาแล้ว ก็ยังมีพนักงานในบริษัท ซึ่งคอยผลัดเปลี่ยนเวียนกันมาร่วมงานและช่วยงานตั้งแต่พิธีรดน้ำศพ และสวดศพในคืนแรกจนกระทั่งคืนนี้
                                    
            ส่วนจิดาภานั้นเพิ่งมาในคืนสุดท้ายนี้เอง โดยหล่อนมาพร้อมกับ ภริตาและเพื่อนสาวในแผนกเดียวอีกสองสามคน โดยคืนนี้จะมีพิธีเคลื่อนศพไปเก็บในสุสานของวัด ซึ่งนายอรรถได้สั่งให้เก็บศพของเขาไว้เป็นเวลา 100 วันแล้วค่อยทำพิธีเผา

            เมื่อเห็นแขกที่มายืนคุยกับปรมะผละออกไปแล้ว จิดาภาและภริตาจึงชวนกันเดินเข้ามาหา เพื่อแสดงความเสียใจกับเขา ปรมะมองลำคอที่ยังคงมีเฝือกอ่อน และท่อนแขนที่ยังคงมีเฝือกหุ้มอยู่ของจิดาภาแล้วก็อดโทษตัวเองไม่ได้ไปเสียทุกครั้ง เขาได้แต่หวังให้หล่อนหายจากอาการบาดเจ็บ และกลับมาเป็นปกติโดยเร็ว

            “คีย์เป็นยังไงบ้างครับจ๋า” เขาถามอาการของคิรากรจากหล่อน ทั้งๆที่รับรู้มาก่อนหน้านี้จากนายวสันต์ บิดาของญาติหนุ่ม

             “เหมือนเดิมค่ะ ยังไม่ฟื้นเลย” จิดาภาบอกด้วยน้ำเสียงหม่น

             “เฮ้อ! กุ้งล่ะไหว้พระทุกวัน ขอให้พี่คีย์ฟื้น กลัวน้ำตาคนบางคนจะหมดตัวไปเสียก่อน” ภริตาแกล้งค่อนขอดเพื่อน จิดาภาได้ยินแล้วหรี่ตามองเพื่อนเป็นการปราม 

             ภริตาแอบทำหน้าเบ้ใส่เพื่อนสาว หล่อนสงสารคิรากร แต่ก็สงสารเพื่อนสาวเช่นกันที่กลายเป็นคนอมทุกข์ และยิ่งทุกข์หนักเข้าไปอีก เมื่อเห็นคู่หมั้นของคิรากรมาเฝ้าดูแลอยู่ตลอดศก จนจิดาภาแทบจะไม่มีโอกาสได้เข้าเยี่ยม

             “อย่ากลุ้มมากจนปล่อยให้ตัวเองทรุดโทรมเลยนะจ๋า” ปรมะสบตาหล่อนบอกอย่างห่วงใย เมื่อแลเห็นดวงหน้าที่เคยสดใสของหล่อนดูหล่อนหมองและซูบซีดลง แม้จะเคยเห็นหล่อนชัดเจนเพียงครั้งเดียวในวันที่เกิดอุบัติเหตุ แต่เขาก็จำแววตาที่สุกใส และพวงแก้มเปล่งปลั่งของหญิงสาวได้ไม่ลืม

             “เอ่อ…ค่ะ” จิดาภาหลบสายตาที่มองมาคู่นั้น 

             “แล้วตอนนี้คุณเองล่ะอาการเป็นยังไงบ้าง” เขาเอ่ยถาม

             “ตอนนี้ก็ค่อยยังชั่วขึ้นมากค่ะ ไม่ค่อยปวดหัวแล้ว หมอบอกว่าอีกสองสามอาทิตย์ จ๋าคงถอดเฝือกอ่อนที่คอออกได้ค่ะ” หล่อนบอก

             “อืมม์…ได้ยินอย่างนี้ผมก็ค่อยสบายใจหน่อย ถ้าหายแล้ว จ๋าอยากจะหยุดพักก่อนก็ได้นะ ไม่ต้องรีบมาทำงาน ผมจะให้เขาจ่ายเงินเดือนให้คุณตามปกติ”
 
            “ขอบคุณคุณโอ๊ตมากค่ะ” หญิงสาวกล่าวพร้อมยกมือขึ้นไหว้ ก่อนจะบอกเรื่องบางอย่างที่หล่อนเฝ้าขบคิดมาตลอดระยะเวลาที่นอนพักรักษาตัว “แต่จ๋าคงต้องขอคิดดูก่อนว่าจะกลับมาทำงานที่อรรถพันธ์ฯอีกหรือเปล่า”  

             คนที่ยืนฟังอยู่ทั้ง 2 คนมีสีหน้าประหลาดใจพอๆกัน

             “ทำไมล่ะยายจ๋า แกไม่มีปัญหาอะไรที่ทำงานซักหน่อย จะออกทำไม” ภริตาร้องถามเพื่อน ด้วยจิดาภาไม่เคยแพร่งพรายความคิดนี้ให้หล่อนรู้มาก่อน

             “นั่นสิ ถ้าไม่สบายใจเรื่องที่คุณขาดงานไปนานๆ ก็ไม่ต้องเกรงใจหรอกนะ เพราะผมเองก็เป็นต้นเหตุให้คุณเจ็บตัว” เจ้านายหนุ่มเอ่ยสมทบ หากหัวใจก็กระตุกวูบอย่างประหลาด

             จิดาภามองหน้าปรมะที ภริตาที อย่างสับสนในใจ “ก็…ไม่รู้สิคะ เพียงแต่เกิดความรู้สึกว่า…ไม่อยากไปทำงานที่เดิม…ที่ที่…” หล่อนชั่งใจก่อนจะยกไหล่แล้วพูดต่อว่า “เฮ้อ! ช่างเถอะค่ะ ยังไงจ๋าก็ยังไม่ได้ตัดสินใจแน่นอน เอาไว้คงรอดูเหตุการณ์ข้างหน้าอีกที” 

             สิ่งที่อยู่ในใจและหล่อนไม่กล้าพูดออกไปก็คือ…หล่อนไม่อยากกลับไปทำงานที่เดิม ที่ที่หล่อนเคยพบคิรากรในสภาพปกติอยู่ทุกวันๆ เขาเป็นแรงจูงใจที่ทำให้หล่อนเข้ามาสมัครงานที่อรรถพันธ์ฯ หล่อนต้องการเข้ามาทำงานที่นี่เพียงเพราะต้องการอยู่ใกล้ชิดเขามากกว่าสิ่งอื่นใด ในเมื่อที่นี่ปราศจากเงาของเขาเสียแล้ว กำลังใจที่จะไปทำงานนั้นก็สูญไปสิ้น เหตุผลนี้…คงไม่มีใครเข้าใจ

             ปรมะส่งยิ้มบางๆให้หล่อนก่อนเอ่ยอย่างจริงใจ “ถ้าจ๋ายังไม่พร้อมจะกลับมาทำงาน ก็หยุดพักก่อนก็ได้ แต่จำไว้ว่า อรรถพันธ์ฯยินดีต้อนรับคุณเสมอ” 

             ภริตาลอบมองหน้าและแววตาของเจ้านายหนุ่ม แล้วหันไปมองหน้าเพื่อนสาว หล่อนเริ่มเห็นอะไรลางๆในสายตาคมของชายหนุ่ม ความห่วงใยฉายชัดออกมาทั้งจากแววตาและน้ำเสียง ยัยจ๋าจะแลเห็นอย่างที่หล่อนเห็นหรือไม่นะ ภริตานึกสงสัย

             ก่อนที่จิดาภาจะตอบอะไรกลับไป สุดถวิล เลขานุการของปรมะก็เข้ามาตามเขาให้ไปเตรียมตัวเริ่มพิธีเคลื่อนศพของผู้บิดา ชายหนุ่มจึงจำต้องเอ่ยขอตัว

             ปรมะเดินจากมาหากภายในใจยังครุ่นคิด…อย่าลาออกเลยนะ อย่าจากผมไปไหนไกลๆได้ไหมจ๋า…ชายหนุ่มตอบตัวเองไม่ได้ว่า ทำไมจึงรู้สึกผูกพันกับหล่อนขึ้นมาโดยที่ไม่รู้สาเหตุ ทั้งๆที่เขาไม่ได้มีโอกาสได้ใช้เวลาร่วมกันกับหล่อนมากนัก…คงเป็นความรู้สึกเหมือนกำลังจะสูญเสียเพื่อนที่ดีคนหนึ่งกระมัง ปรมะบอกตัวเองอย่างเหงาๆ

               “นึกอะไรขึ้นมาล่ะยัยจ๋า แกถึงได้อยากลาออก งานไม่ใช่หากันง่ายๆนะ” ภริตาเอ็ดเพื่อนสาวทันทีที่ลับร่างของเจ้านายหนุ่ม

             “ถ้าบอกแล้วแกอย่าว่าฉันไร้สาระนะ” หญิงสาวสบตาเพื่อนใบหน้าหมอง ก่อนผ่อนลมหายใจยาว “พอเห็นพี่คีย์เป็นแบบนี้แล้ว ฉันก็ไม่มีแก่ใจทำงานน่ะ”

             “เฮ้อ! ฉันนึกแล้วไม่มีผิด จ๋าเอ๊ยจ๋า” ภริตาโคลงศีรษะก่อนเตือนสติเพื่อนสาว “แกจะมาหมดอาลัยตายอยากแบบนี้ได้ยังไง แกยังมีชีวิต มีลมหายใจอยู่ ยังไงก็ต้องดำเนินชีวิตต่อไป เข้าใจมั้ย” 

             “แต่พี่คีย์ยังไม่ตายนะกุ้ง” จิดาภาร้องสวนขึ้นมาทันควัน เมื่อเข้าใจความหมายที่แฝงมาในคำพูดนั้น

             “ไม่ตายก็ปางตายนั่นละ จะฟื้นหรือเปล่าก็ไม่รู้” ประโยคสุดท้ายภริตาเสียงอ่อยก้มหน้าก้มตาพูดอุบอิบ 

             “ตราบใดที่พี่คีย์ยังหายใจอยู่ เราก็ไม่ควรหมดหวังนะกุ้ง” จิดาภาบอกกับเพื่อนอย่างที่ใจคิด น้ำเสียงหล่อนหนักแน่น

             ภริตาถอนหายใจอีกเฮือก “ฉันเห็นด้วย แต่แกจะไปฝากชีวิตที่ยังมีอนาคตสดใสของแกไว้กับความหวังอันริบหรี่ได้ยังไง แล้วอีกอย่าง ถึงพี่คีย์ฟื้นขึ้นมา สบายดีขึ้นมาได้ เขาก็ต้องแต่งงานกับแฟนเขา รักกันจี๋จ๋าเหมือนเดิม ไม่ว่าจะยังไง ชีวิตแกก็ต้องดำเนินต่อไปโดยไม่มีพี่คีย์อยู่ดี” 

             คำพูดของเพื่อนสาวนั้นตรงแสนตรงจนคนฟังต้องเบือนหน้าหนี ซ่อนความเศร้าที่ทำท่าจะท่วมท้นออกมาจากสองตา จริงอย่างที่ภริตาบอก ถึงอย่างไรหล่อนก็ไม่มีวันได้อยู่เคียงข้างคิรากร ในเมื่อหัวใจของเขามีแต่ผู้หญิงคนที่ชื่อณัชชาครอบครองอยู่ทุกอณู

             “ฉันเคยบอกแล้วไงว่า ความรักของฉันไม่จำเป็นต้องครอบครอง แค่เห็นเขามีความสุข ฉันก็สุขด้วย ก็เท่านั้น” จิดาภาเอ่ยเสียงเศร้า

             “ฉันจำได้ แต่ก็อย่าให้ความรักแบบอุดมคติมาปิดโอกาสของตัวเองล่ะ คนที่ดีกว่าพี่คีย์ และพร้อมจะรักแกก็ยังมี สลัดความเศร้าทิ้งไป แล้วก็สบตาคนอื่นดูซะบ้าง เผื่อจะเห็นความในใจของเขาที่ซ่อนอยู่”

             ภริตาพูดเป็นนัยๆ แต่ก็ยังไม่กล้าจะบอกไปตามตรงถึงสิ่งที่หล่อนแลเห็น หากปรมะส่งสายตาแบบนั้นกับหล่อนแล้วละก็ ภริตาจะรีบกระโจนตอบสนองทันที ไม่มีทางมาทำบื้อมัวแต่ยึดมั่นความรักที่ไม่มีวันสมหวังอย่างเพื่อนสาวเด็ดขาด

             จิดาภามองเพื่อนสาวอย่างอ่อนใจ ด้วยภริตามักจะพูดโน้มน้าวให้หล่อนถอนใจจากคิรากรทุกครั้งเมื่อสบโอกาส หล่อนได้ยินมาจนชาชิน จึงไม่ได้นึกเอะใจถึงความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของเพื่อนสาวแม้แต่น้อย

             ส่วนภริตานั้น แม้จะรู้สึกผิดหวังนิดหน่อยที่เจ้านายหนุ่มคนที่หล่อนหลงใหลได้ปลื้มอยู่ทำท่าจะมีใจให้หญิงอื่น แต่ในเมื่อผู้หญิงคือเพื่อนรัก หล่อนยินดีและพร้อมจะสนับสนุนด้วยซ้ำ หล่อนอยากให้จิดาภาได้พบกับความรักที่สุขสมหวัง เลิกเป็นคนอมทุกข์แบบนี้เสียที

             “ฉันแค่อยากเห็นแกกลับมาเป็นนางสาวจิดาภาผู้ร่าเริง ห้าวหาญ แก่นเซี้ยวเปรี้ยวซ่าส์เหมือนเดิมเท่านั้นละ” ภริตาเอามือจับบ่าเพื่อนข้างหนึ่งขณะบอกอย่างจริงใจ

             “ห้าวหาญนี่ยังพอรับนะ แต่แก่นเซี้ยวเปรี้ยวซ่าส์นี่รู้สึกจะเป็นแกมากกว่านะกุ้ง” จิดาภาค่อยคลี่ยิ้มออกมาได้ ก่อนดึงมือออกจากบ่ามาจับไว้ด้วยความซาบซึ้งในน้ำใจ

             เสียงแตรวงขึ้นเพลงโศกดังแว่วมาจากศาลาสวดอภิธรรมศพ เป็นสัญญานบอกว่าพิธีเคลื่อนศพเริ่มขึ้นแล้ว สองสาวจึงหยุดบทสนทนากันไว้เท่านั้น ก่อนจะรีบเดินเข้าไปร่วมสมทบขบวน
           
            ……………………..
           
            “จะไปทำงานแล้วเหรอโอ๊ต” ปรมะชะงักฝีเท้าเมื่อได้ยินเสียงแหลมเล็กของมารดาเรียกเอาไว้ ขณะกำลังจะเดินผ่านห้องนั่งเล่นบริเวณชั้นล่างของตัวบ้าน

             “ครับ” ชายหนุ่มตอบหลังค่อยๆเบือนหน้าไปมองมารดา เขมจิรายังคงอยู่ในชุดนอนมีเสื้อคลุมตัวหลวมเข้าชุดกัน หากแต่ใบหน้าได้รับการตกแต่งด้วยเครื่องสำอาง สวยพริ้งพร้อมที่จะออกนอกบ้านได้ สีแดงของผ้าแพรเนื้อเบาที่หล่อนสวมใส่ตัดกันกับโซฟาหนังสีครีมภายในห้อง ขับให้ร่างของเขมจิรานั้นดูเด่นราวกับนางพญา 

           
             “รีบมากหรือเปล่า นั่งคุยกันประเดี๋ยวซิ” หล่อนบอกกับลูกชายขณะที่สายตายังจดจ่ออยู่กับการตะไบ ตกแต่งเล็บที่เคลือบด้วยสีแดงสด

             ปรมะเดินเข้ามานั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามกับมารดาอย่างเสียมิได้

             “จะคุยกับแม่ซักที ทำหน้าซังกะตายเชียว” เขมจิราเหลือบตาขึ้นมอง ปลายเสียงหล่อนตวัดขึ้นด้วยความไม่พอใจ

             “คุณแม่มีธุระอะไรกับผมก็พูดมาเถอะครับ” 

             เขมจิรากัดริมฝีปากสีแดงสดอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ หล่อนจะพาลโมโหไม่ได้ ตราบใดที่ยังเจรจาเรื่องสำคัญไม่เสร็จ

             “ก็ได้” หล่อนเอ่ยเสียงเรียบ “ไหนๆ พ่อแกก็ตายไปแล้ว ฉันก็เลยคิดว่า ฉันจะต้องได้เข้าไปทำงานที่บริษัทฯเสียที แกคนเดียวคงดูแลได้ไม่ทั่วถึง ที่สำคัญแกก็ยังเด็ก รู้ไม่เท่าทันไอ้พสุธาหรอก ขนาดพ่อแกยังไม่ทันตาย มันก็กร่างเหลือเกิน ทำตัวยังกับว่าเป็นเจ้าของบริษัทเสียอย่างนั้น” 

             ปรมะระบายลมหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ด้วยเขมจิราเฝ้ารบเร้าขอมีส่วนร่วมบริหารบริษัทมาตั้งแต่บิดาของเขามีเข้ารับการรักษาตัวได้ไม่นาน ชายหนุ่มนำเรื่องนี้ไปปรึกษาบิดา แล้วก็ได้รับการห้ามปรามไว้ เขาเองก็ไม่เห็นด้วยเช่นกันที่จะให้มารดาเข้ามาทำงานในบริษัทฯ เนื่องจากเขมจิราไม่เคยทำงานอะไรมาก่อนเลยทั้งชีวิต ถึงแม้หล่อนจะจบการศึกษาถึงขั้นปริญญาตรีก็ตาม

             “คุณแม่จะเข้ามาทำด้านไหนละครับ ตอนนี้ไม่มีตำแหน่งว่างให้คุณแม่ลงได้สักตำแหน่ง” ปรมะบอกไปตามความจริง

             “ก็ตำแหน่งของแกไง อีกหน่อยแกก็จะได้เป็นประธานบริษัทแล้ว ตำแหน่งกรรมการผู้จัดการก็ยังว่างนี่” เขมจิราเอ่ยหน้าตาเฉย ก่อนจะทำตาโตอย่างนึกขึ้นได้ แล้วแหวขึ้นมา “อย่าบอกนะว่า แม่อรกานต์อาของแกจะเข้ามาฮุบตำแหน่งนี้” หล่อนนึกถึงอรกานต์ น้องสาวของนายอรรถ ซึ่งกินตำแหน่งระดับผู้อำนวยฝ่ายภายในบริษัทขึ้นมาทันที

             ปรมะโคลงศีรษะอย่างอ่อนใจ แล้วอธิบาย “ไม่มีใครมาแทนตำแหน่งนี้ทั้งนั้นละครับคุณแม่ พอถึงเวลาที่ผมขึ้นเป็นประธานบริษัทเต็มตัว บริษัทเราก็คงต้องปรับโครงสร้าง ตำแหน่งนี้อาจจะยุบไปก็ได้” 

             “ปรับโครงสร้าง?” เขมจิรานิ่วหน้าขณะพึมพำเบาๆ ด้วยไม่เข้าใจว่าลูกชายหมายถึงอะไร แต่หล่อนก็แสร้งทำวางเฉยไม่ถามให้เสียเชิง “ไม่รู้ละ ยังไงแกก็ต้องหาตำแหน่งผู้บริหารให้ฉันลงให้ได้ แกอย่าลืมนะว่าฉันก็ผู้ถือหุ้นบริษัทคนหนึ่งเหมือนกัน” หล่อนเชิดหน้าพูดอย่างถือดี

             “นั่งคอยรับแต่เงินปันผลอย่างเดิมก็ดีแล้วนี่ครับคุณแม่ ไม่เห็นต้องมาทำงานให้ลำบาก” คนเป็นลูกชายว่า

             “จะลำบากอะไร” คนเป็นแม่แหวกลับมาอีกครั้ง “ทีอาของแกยังได้เป็นผู้อำนวยการฝ่ายบ้าบออะไรนั่นได้ แล้วทำไมฉันจะเข้าไปทำงานบ้างไม่ได้ แล้วก็เพราะฉันไม่ได้เข้าไปช่วยเป็นหูเป็นตาให้แก่น่ะสิ ไอ้พสุธามันถึงเอาคอนโดที่ขายไม่ออกไปเปิดบ่อนพนัน” เขมจิราลุกขึ้นยืนแล้วโพล่งออกมาอย่างเหลืออด ทำให้ลูกชายมองหล่อนตาค้าง ด้วยคาดไม่ถึงว่า มารดาจะรู้เรื่อง ทั้งๆที่ไม่เคยมีโอกาสได้ข้องเกี่ยวกับงานภายในบริษัท

             “คุณแม่รู้เรื่องนี้ด้วยหรือครับ” ปรมะถามด้วยความฉงนสนเท่ห์

             เขมจิราเบ้ปากส่งเสียงฮึขึ้นจมูก “ฉันไม่ได้ปิดหูปิดตาอยู่แต่บ้านนี่ จะบอกให้ ฉันน่ะไม่ได้โง่อย่างที่แกหรือพ่อแกคิดหรอกนะ เรื่องอะไรทั้งหลายแหล่ที่เกิดในบริษัท ไม่รอดหูรอดตาฉันไปได้หรอก” หล่อนยักไหล่กล่าวอย่างมาดมั่น ก่อนจะถามต่อ“อ้อ! แล้วนี่ตำรวจเขาจับคนที่จะมายิงแกได้หรือยังล่ะ” น้ำเสียงนั้นออกทำนองเยาะเย้ยมากกว่าห่วงใย 

             “เขาเรียกพงศธร มาสอบปากคำแล้วครับ” ปรมะตอบเสียงเรียบ สองมือที่ประสานกันอยู่เหนือเข่ากระชับแน่นด้วยกำลังข่มความรู้สึกอัดอั้นภายในใจ

             “เรียกมาแล้วก็ปล่อยไป ใช่มั้ยล่ะ” ถามขึ้นแล้วเขมจิราก็ไม่รอให้ลูกชายตอบ “งานนี้คงจะจับมือใครดมไม่ได้หรอก แต่ฉันน่ะสงสัยอยู่ว่าไอ้คนที่อยากจะฆ่าแกคงไม่ใช่คนที่ไกลตัวนัก” 

             “คุณแม่สงสัยใครล่ะครับ” ปรมะถอนหายใจ แล้วถามไปตามแกน ด้วยไม่ปักใจเชื่อคำที่มารดาพูดนัก

             “จะใคร๊ ถ้าไม่ใช่ไอ้อาเขยของแก ถ้าแกตายไปซะคน บริษัทก็ต้องตกเป็นของมัน เพราะอย่างนี้ไงล่ะ แกถึงต้องให้ฉันเข้าไปบริหารงานด้วย จะได้ช่วยกันคานอำนาจมัน ไม่ให้ผยองไปมากกว่านี้” ประโยคท้ายเขมจิราหมายหว่านล้อมลูกชายให้เห็นด้วยกับหล่อน

             “คุณแม่อย่ากล่าวหาอาพสุธาอย่างนั้นเลยครับ อาพสุธาอาจจะไม่พอใจที่ผมจะขึ้นเป็นประธานบริษัทก็จริง แต่ก็คงไม่ถึงขั้นส่งคนมาลอบฆ่า บ้านเมืองเรามีกฎหมายนะครับ ถ้าถูกจับได้คุณอาก็จะไม่เหลืออะไรเลยด้วยซ้ำ” ปรมะแจกแจงตามความคิดของตน

             “แหม! ช่างมองโลกในแง่ดีเสียจริงจริ๊งนะลูกฉัน” เขมจิราค่อนขอด “ถ้าแกจะเชื่ออย่างนั้นก็ตามใจ แต่อย่าลืมก็แล้วกัน คนที่แกคิดไม่ถึง อาจจะเป็นคนที่อันตรายที่สุด” แววตาของผู้เป็นมารดาลุกวาวขึ้นขณะพูด

             “คุณแม่หมดธุระกับผมแล้วใช่มั้ยครับ ผมจะได้ไปซะที” ปรมะเอ่ยแล้วลุกขึ้นยืนทำท่าจะหมุนตัวเดินจากไป หากแต่เขมจิราก็เรียกไว้อีก

             “เดี๋ยวก่อน แล้วเรื่องที่ฉันบอกล่ะ แกจะว่ายังไง ไม่ว่าแกจะเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วยก็ตาม แกต้องหาตำแหน่งผู้บริหารให้ฉันให้ได้ จะตั้งใหม่หรือแทนใครก็เรื่องของแก” เขมจิราบอกด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

             “ผมคงทำไม่ได้หรอกครับคุณแม่ ถึงผมจะเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่และกำลังจะเป็นประธานบริษัทเร็วๆนี้ เรื่องต่างๆก็ยังต้องผ่านคณะกรรมการบริษัทให้ลงมติตัดสินอยู่ดี ผมตัดสินใจโดยพลการไม่ได้” 

             คิ้วเข้มของชายหนุ่มขมวดเขาหากันด้วยขุ่นใจ แต่เขาก็ยังพยายามอธิบายเหตุผลตามความเป็นจริงให้มารดาฟังอย่างใจเย็น แม้จะรู้ดีว่าเขมจิราคงจะพยายามดึงดันให้เขาทำตามคำที่หล่อนบอก

             ปรมะรู้ถึงนิสัยความเอาแต่ใจ และอยากเอาชนะของมารดาดี แต่เท่าที่เขาประสบมาครั้งที่บิดายังมีชีวิตอยู่ ไม่ว่าเรื่องใดที่นายอรรถไม่เห็นด้วยกับภรรยา เขาก็จะคัดค้านเต็มที่โดยไม่ผ่อนปรนโอนอ่อนแต่อย่างใด ถึงอยากจะเอาชนะเท่าไร มารดาของเขาก็ไม่สามารถทำได้ คงได้แต่ตีอกชกตัว แล้วก็หาทางออกวิธีอื่น ปล่อยให้เรื่องที่อัดอั้นตันใจนั้นค่อยๆสลายไปตามกาลเวลา

             ครั้งนี้ปรมะคิดว่า เขาก็คงจะปล่อยให้มารดาขัดใจกับสิ่งที่ไม่ได้ตามต้องการ โดยหวังว่าไม่นานเขมจิราก็จะมีเรื่องใหม่เข้ามาทำให้ลืมเรื่องเก่าไปเองดั่งที่เคยเป็น

             ทว่าผู้เป็นลูกมิอาจรู้เลยว่า หลังจากหันหลังเดินจากมา ภายในใจของผู้เป็นมารดานั้นร้อนรนทุรนทุรายปานใด เขมจิรามุ่งมาดว่าหล่อนจะต้องเอาชนะให้ได้ หล่อนจะไม่ยอมให้ลูกชายกดหัวแม่ให้อยู่ใต้ฝ่าเท้า เหมือนที่ผูเป็นพ่อกระทำกับหล่อนเด็ดขาด คนเป็นแม่ต้องอยู่เหนือกว่าลูกสิจึงจะถูกต้อง

             ‘ไอ้ลูกทรพี คิดจะกดแม่ให้อยู่ใต้อุ้งตีน เหมือนที่พ่อมันทำกับฉันงั้นเหรอ ไม่มีวันที่ฉันจะยอมหงอให้อีกแล้ว คอยดูนะ’ เขมจิราคิดแค้นอยู่ในอก แววตาที่ดูสวยซึ้งบัดนี้กลับแข็งกร้าวกว่าที่เคยเป็น

             ——————————–
 

บทที่ 8
          ปรมะพาตัวเองพร้อมด้วยสมองอันหนักอึ้ง มาที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังซึ่งนายอรรถ ผู้บิดาพักรักษาตัวอยู่ เขาเกิดอาการสั่นและหวาดๆเล็กน้อยเมื่อต้องขับรถด้วยตัวเองอีกครั้ง หลังจากที่ประสบอุบัติเหตุรุนแรง
            ทำไมคนที่นอนป่วยหนักอยู่กลับเป็นคิรากร…ไม่ใช่เขา ชายหนุ่มร้องถามฟ้าดินอยู่ในใจ คิรากรคนที่มีครอบครัวอบอุ่น มีคนรักห้อมล้อมตัวมากมาย กลับเป็นคนที่โชคร้าย ส่วนคนที่ขาดแคลนคนรักอย่างเขา ทำไมจึงยังมีชีวิตอยู่ ได้รับรู้การกระทำที่ไม่ดีงามของผู้เป็นแม่ และยังต้องเฝ้าคอยดูการจากไปของผู้เป็นพ่อ หรือว่า…ชะตาได้กำหนดไว้ให้เขาต้องทนทรมานกับสิ่งต่างๆเหล่านี้ เพื่อถ่วงดุลย์ไม่ให้เขามีชีวิตที่สุขมากเกินไป
            ชายหนุ่มก้าวไปตามทางเดินภายในอาคารโรงพยาบาลอย่างอ่อนระโหย หัวใจห่อเหี่ยวเมื่อนึกถึงว่าเขาจะบอกกับบิดาว่าอย่างไรสำหรับเรื่องที่เขาเพิ่งพบเห็นมาหมาดๆที่บ้านของตัวเอง
            ขณะที่กำลังจะหมุนลูกบิดบานประตูห้องพักผู้ป่วยเพื่อเข้าไปในห้อง ประตูนั้นก็ถูกเปิดออกเสียก่อนพร้อมกับร่างผอมบางของหญิงสูงวัย ที่กำลังก้าวออกมาจากห้อง นางเป็นคนที่ปรมะรู้จักดี หากแต่เขาก็แปลกใจที่เห็นชุติมา มารดาของคิรากรที่นี่
            “อ้าว! คุณอาชุติมา สวัสดีครับ” ปรมะเอ่ยทักขึ้นก่อน
            “สวัสดีค่ะคุณโอ๊ต” สีหน้าของสตรีสูงวัยมีแววตื่นๆเมื่อเห็นเขา
            “คุณอามาเยี่ยมคุณพ่อหรือครับ” ชายหนุ่มยิ้มก่อนเอ่ยถาม
            “ค่ะ เยี่ยมเสร็จแล้วกำลังจะกลับแล้วล่ะ” อีกฝ่ายตอบ หากแต่มีท่าทีกระสับกระส่ายผิดปกติ
            “คุณอาวสันต์ยังอยู่ข้างในหรือครับ” เขาถามอีก ด้วยคิดว่านางน่าจะมาพร้อมกับสามีซึ่งเป็นญาติของบิดาเขา
            “ปละ…เปล่าค่ะ อามาคนเดียว ยังไงอากลับก่อนนะคะ ต้องรีบไปดูลูก”
            ชุติมาเอ่ยตะกุกตะกักในตอนแรก แล้วก็รีบตัดบท ชายหนุ่มจึงรีบยกมือไหว้ลา ทั้งๆที่ยังคลางแคลงในท่าทีอันร้อนรนของมารดาคิรากรไม่หาย
           
            ………………….

            —————————–

หวัดดีค่ะ เอาเรื่องใหม่ล่าสุดมาให้ลองอ่านกันดู อยากรู้ว่าจะชอบกันมั้ย แต่ไม่รับประกันว่าจะเอาตอนต่อไปมาลงได้เมื่อไหร่นะคะ เรื่องนี้เป็นเรื่องของกิ่งแก้ว สาวโสดคนสุดท้ายในนิยาย 2 เรื่องแรกที่เขียนจบไป หวังว่าคงชอบกันนะคะ

*********************************